contact us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right.

         

123 Street Avenue, City Town, 99999

(123) 555-6789

email@address.com

 

You can set your address, phone number, email and site description in the settings tab.
Link to read me page with more information.

LEGENDY MODY

Isabella Blow

Dominika Ziętara

Zdjęcie okładkowe biografii "Blow by Blow: The Story of Isabella Blow" autorstwa Detmara Blowa/mat.prasowe It Books

Słynna redaktorka mody, stylistka, muza wielu projektantów i prawdziwa legenda mody - Isabella Blow.

Urodziła się w 1958 roku w brytyjskiej arystokratycznej rodzinie. Po burzliwym rozwodzie rodziców, nauce w Heathfield School in Ascot i dorywczej pracy w Londynie, w wieku 21 lat wyjechała do Nowego Jorku, gdzie podjęła studia z zakresu antycznej sztuki chińskiej na Uniwersytecie Columbia.

Tam poznała również wielu obiecujących artystów takich jak: Andy Warhol, Jean-Michael Basquiat czy Roy Lichenstein.

W 1980 roku na krótko przeprowadziła się do Texasu, by pracować dla projektanta Guya Laroche’a. Jednak już po roku powróciła do Nowego Jorku.

Wtedy po raz pierwszy spotkała Annę Wintour - ówczesną dyrektor artystyczną amerykańskiego Vogue’a i została jej asystentką.

W 1986 roku wróciła do Londynu, gdzie rozpoczęła pracę w Tatler Magazine asystując redaktorowi Michaelowi Robertsowi.

W stolicy Wielkiej Brytanii poznała również swojego drugiego męża - Detmara Blowa.

Pobrali się w 1989 roku w Katedrze Gloucester i to właśnie wtedy po raz pierwszy włożyła kapelusz stworzony, przez jeszcze mało znanego studenta Royal College of Art - Philipa Treacy’ego.

Od tamtej chwili kapelusz stał się jej znakiem rozpoznawczym - już prawie nigdy więcej nie pojawiła się publicznie bez jednego z nich.

Isabella Blow miała niesamowity dar do odkrywania talentów, które później stały się ikonami świata mody.

Okładka książki "Isabella Blow: A life in fashion" autorstwa Lauren Goldstein Crowe

Trzy lata po odkryciu Treacy’ego jej uwagę przykuł świeżo upieczony absolwent Central Saint Martins - Aleksander McQueen.

Zaraz po pokazie dyplomowym kupiła całą jego kolekcję za 5000£ oraz zaczęła wspierać jego twórczość jak tylko mogła.

Isabella Blow odkryła również modelkę Sophie Dahl, którą dostrzegła, gdy ta płakała na ulicy.

W 1997 roku odeszła z Tatlera do Sunday Timesa, by wrócić tam ponownie w 2001 roku na stanowisko dyrektora mody.

Podczas pracy w magazynie stała się znana ze swoich ryzykownych sesji zdjęciowych.

W 2004 roku wystąpiła topless w jednej z nich zatytułowanej „See nipples and die”.

Pęk piór powiewający nad rzędami krzeseł świadczył o tym, że Issy jest na widowni.

Przez lata żaden ważny pokaz nie mógł się odbyć bez niej.

Isabella Blow zmarła w 2007 roku wypijając truciznę, a wcześniej wielokrotnie próbowała popełnić samobójstwo, latami walczyła z depresją. Marzyła o dziecku, którego nie mogła mieć.

Jej pogrzeb odbył się w Katedrze Gloucester, w tym samym miejscu, gdzie prawie dwadzieścia lat wcześniej poślubiła swojego męża.

Okładka biografii "Blow by Blow: The Story of Isabella Blow" autorstwa Detmara Blowa

Z tej okazji Philip Treacy stworzył czarny kapelusz w kształcie statku, który umieszczono na jej trumnie.

Wcześniej została spalona ubrana w czerwono - złotą sukienkę zaprojektowaną przez McQueena.

Moda była dla niej całym życiem, poświęciła jej wszystko.

Do wymyślanych przez siebie horrendalnie drogich sesji zdjęciowych często dokładała z własnej kieszeni, sesja „Anglo-Saxon Attitudes” z 1993 roku autorstwa Stevena Meisela, która kosztowała 80 tysięcy funtów do dziś pozostaje jedną z najdroższych w historii brytyjskiego Vogue’a.

Projektantów, których odkrywała wspomagała na wszelkie sposoby, pozwalała im tworzyć pracownie we własnym domu, a potem obdzwaniała znajomych pracujących w redakcjach magazynów modowych, których zapraszała, by również poznali się na ich talencie.

Isabella Blow do dziś pozostaje niekwestionowaną legendą mody.

Po jej śmierci McQueen swoją kolekcję na sezon wiosna-lato 2008 zatytułował „La Dame Bleue”, by oddać jej cześć.

George Greig, naczelny Tatlera, umieścił ją w dwudziestce najbardziej wpływowych ludzi mody XX wieku.

Była jedną z ostatnich wielkich ekscentryczek, a czerwona szminka na ustach, czółenka Manolo Blahnika – nie zawsze do pary - kapelusz od Philipe’a Treacy’ego z homarem, bażantem, rogami jelenia lub gigantycznym statkiem oraz sukienka McQueena, do dziś pozostają jej znakiem rozpoznawczym. 

Mawiała o sobie: „Jestem chodzącym bilbordem, ale dla mnie to czysta przyjemność.”

 

Polub nasz fanpage na FB: DYKF Facebook

tekst: Dominika Ziętara

Okładka biografii Isabelli Blow autorstwa Martina Rinka